Rossige Gerrit

Wij wonen aan een dijk die de sneeuwschuivermannen overslaan. We zijn zo’n beetje het enige huis en als ik op mijn computer de ‘track & trace’ status van een postbezorging nakijk – ik wacht op een onderdeel voor  mijn camera – blijkt mijn pakketje al een paar dagen in een loods in Meppel te liggen: kan uit ‘overmacht’ niet bezorgd worden. Heerlijk vind ik die berichten. Ik ervaar het als pure romantiek als we ‘klem zitten’, door Held Gert met tractor uit de sneeuw bevrijd worden en ‘s avonds in dikke kleren de ezels nog even vers water brengen: de emmers die we ‘s middags brachten hebben al een dikke ijslaag. Rossige Gerrit kan mij niet vaak genoeg melden dat er sneeuw aankomt en kou en ijs en ik krijg spontaan hamsterneigingen  en check de voorraad kaarsen en zoek erwtensoeprecepten en overweeg voor weken in te vriezen. Manlief denkt daar anders over. Hij vindt dat ze van ‘onze belastingcenten’ ook ‘onze dijk’ moeten vegen en overweegt een ingezonden brief in de buurtkrant (hij is ook degene die de meeste kleine sneeuw-ongemakken hier voor zijn rekening neemt…moet ik eerlijkheidshalve toegeven). ‘Niks dan narigheid’, en hij beende door de sneeuw en noordenwind-tegen naar de telefoon die thuis lag om Gert te bellen, terwijl ik met de alarmlichten (net kerstverlichting!) in de auto bleef zitten. Diep weggezakt in de sneeuw naast de dijk. Op de radio 1 het weerbericht: morgen meer sneeuw, vrij veel wind en snijdend koud….. Yes!

meer beeld van vandaag  >>>