Rossige Gerrit

Wij wonen aan een dijk die de sneeuwschuivermannen overslaan. We zijn zo’n beetje het enige huis en als ik op mijn computer de ‘track & trace’ status van een postbezorging nakijk – ik wacht op een onderdeel voor  mijn camera – blijkt mijn pakketje al een paar dagen in een loods in Meppel te liggen: kan uit ‘overmacht’ niet bezorgd worden. Heerlijk vind ik die berichten. Ik ervaar het als pure romantiek als we ‘klem zitten’, door Held Gert met tractor uit de sneeuw bevrijd worden en ‘s avonds in dikke kleren de ezels nog even vers water brengen: de emmers die we ‘s middags brachten hebben al een dikke ijslaag. Rossige Gerrit kan mij niet vaak genoeg melden dat er sneeuw aankomt en kou en ijs en ik krijg spontaan hamsterneigingen  en check de voorraad kaarsen en zoek erwtensoeprecepten en overweeg voor weken in te vriezen. Manlief denkt daar anders over. Hij vindt dat ze van ‘onze belastingcenten’ ook ‘onze dijk’ moeten vegen en overweegt een ingezonden brief in de buurtkrant (hij is ook degene die de meeste kleine sneeuw-ongemakken hier voor zijn rekening neemt…moet ik eerlijkheidshalve toegeven). ‘Niks dan narigheid’, en hij beende door de sneeuw en noordenwind-tegen naar de telefoon die thuis lag om Gert te bellen, terwijl ik met de alarmlichten (net kerstverlichting!) in de auto bleef zitten. Diep weggezakt in de sneeuw naast de dijk. Op de radio 1 het weerbericht: morgen meer sneeuw, vrij veel wind en snijdend koud….. Yes!

meer beeld van vandaag  >>>

De prinses en de spekpannenkoek

Gister was weer zo’n dag die ‘klopte’, zo eentje waarop ik helemaal samenval met wat ik aan het doen ben. Samen met Hans fotografeerde ik op (en buiten) het terrein van Amerpoort, een instelling die in de provincie Utrecht en ‘t Gooi diensten aan mensen met een beperking verleent. Robin Good – voor wie ik regelmatig fotografeer – koppelde een bedrijf aan deze instelling en zo ging een grote groep werknemers een hele dag aan de slag om het voor de bewoners wat aangenamer en mooier te maken. Gezamelijk legden ze een tuin aan, knapten een familiekamer op, namen bewoners mee naar Artis en de Beekse Bergen, aten samen spekpannenenkoeken en er werd een ad hoc ‘wellness centre’ ingericht. De schoonheidsspecialistes kwamen te laat door ellendig lange files, maar dat gaf niet: een groepje verstandelijk gehandicapten was in gespannen afwachting en maakte vast plannen over hoe ze er aan het eind van de dag uit wilden zien: als prinses met engelenhaar en rode nagellak. Rood, want dat is de kleur van de liefde, dat weet je toch wel? Caroline glunderde van de aandacht en toen ik tegen haar zei dat ze er prachtig uitzag, hoorde ik luid en duidelijk: ‘slijmbal’. Het kwam uit de stemcomputer van Daniël, die hij met een stompje hand bediende vanuit zijn rolstoel. ‘Slijmbal!’, en hij maakte een lach. Een paar uur later hing hij in een tillift. Zijn voeten ontbloot en een schoonheidsspecialiste gaf hem een ontspannende voetmassage. Hij genoot, net als de oudere vrouw die niets van haar lichaam op eigen kracht kon bewegen, behalve dan haar ogen. En die straalden toen ze de dikke witte crème in langzame draaiende bewegingen over haar gezicht voelde gaan. Met roodgelakte nagels werd ze later over de gang weggereden. De prinses had inmiddels een knalrose stola om en toen ze daarmee samen met haar vriendinnen en de directeur van bedrijf mocht poseren voor een officiële foto, kon haar geluk niet meer op. De directeur sprak geen Nederlands en in het Engels hoorde ik de prinses zeggen dat zij wel ‘in the middle’ zou gaan staan. En daar hoorde ze ook, wat mij betreft.

I.v.m de privacy van de bewoners van Amerpoort heb ik mijn foto’s verwijderd. Als fotograaf vind ik dat uiteraard jammer, maar ik heb er alle begrip voor.