Rossige Gerrit

Wij wonen aan een dijk die de sneeuwschuivermannen overslaan. We zijn zo’n beetje het enige huis en als ik op mijn computer de ‘track & trace’ status van een postbezorging nakijk – ik wacht op een onderdeel voor  mijn camera – blijkt mijn pakketje al een paar dagen in een loods in Meppel te liggen: kan uit ‘overmacht’ niet bezorgd worden. Heerlijk vind ik die berichten. Ik ervaar het als pure romantiek als we ‘klem zitten’, door Held Gert met tractor uit de sneeuw bevrijd worden en ’s avonds in dikke kleren de ezels nog even vers water brengen: de emmers die we ’s middags brachten hebben al een dikke ijslaag. Rossige Gerrit kan mij niet vaak genoeg melden dat er sneeuw aankomt en kou en ijs en ik krijg spontaan hamsterneigingen  en check de voorraad kaarsen en zoek erwtensoeprecepten en overweeg voor weken in te vriezen. Manlief denkt daar anders over. Hij vindt dat ze van ‘onze belastingcenten’ ook ‘onze dijk’ moeten vegen en overweegt een ingezonden brief in de buurtkrant (hij is ook degene die de meeste kleine sneeuw-ongemakken hier voor zijn rekening neemt…moet ik eerlijkheidshalve toegeven). ‘Niks dan narigheid’, en hij beende door de sneeuw en noordenwind-tegen naar de telefoon die thuis lag om Gert te bellen, terwijl ik met de alarmlichten (net kerstverlichting!) in de auto bleef zitten. Diep weggezakt in de sneeuw naast de dijk. Op de radio 1 het weerbericht: morgen meer sneeuw, vrij veel wind en snijdend koud….. Yes!

meer beeld van vandaag  >>>

De prinses en de spekpannenkoek

Gister was weer zo’n dag die ‘klopte’, zo eentje waarop ik helemaal samenval met wat ik aan het doen ben. Samen met Hans fotografeerde ik op (en buiten) het terrein van Amerpoort, een instelling die in de provincie Utrecht en ‘t Gooi diensten aan mensen met een beperking verleent. Robin Good – voor wie ik regelmatig fotografeer – koppelde een bedrijf aan deze instelling en zo ging een grote groep werknemers een hele dag aan de slag om het voor de bewoners wat aangenamer en mooier te maken. Gezamelijk legden ze een tuin aan, knapten een familiekamer op, namen bewoners mee naar Artis en de Beekse Bergen, aten samen spekpannenenkoeken en er werd een ad hoc ‘wellness centre’ ingericht. De schoonheidsspecialistes kwamen te laat door ellendig lange files, maar dat gaf niet: een groepje verstandelijk gehandicapten was in gespannen afwachting en maakte vast plannen over hoe ze er aan het eind van de dag uit wilden zien: als prinses met engelenhaar en rode nagellak. Rood, want dat is de kleur van de liefde, dat weet je toch wel? Caroline glunderde van de aandacht en toen ik tegen haar zei dat ze er prachtig uitzag, hoorde ik luid en duidelijk: ’slijmbal’. Het kwam uit de stemcomputer van Daniël, die hij met een stompje hand bediende vanuit zijn rolstoel. ‘Slijmbal!’, en hij maakte een lach. Een paar uur later hing hij in een tillift. Zijn voeten ontbloot en een schoonheidsspecialiste gaf hem een ontspannende voetmassage. Hij genoot, net als de oudere vrouw die niets van haar lichaam op eigen kracht kon bewegen, behalve dan haar ogen. En die straalden toen ze de dikke witte crème in langzame draaiende bewegingen over haar gezicht voelde gaan. Met roodgelakte nagels werd ze later over de gang weggereden. De prinses had inmiddels een knalrose stola om en toen ze daarmee samen met haar vriendinnen en de directeur van bedrijf mocht poseren voor een officiële foto, kon haar geluk niet meer op. De directeur sprak geen Nederlands en in het Engels hoorde ik de prinses zeggen dat zij wel ‘in the middle’ zou gaan staan. En daar hoorde ze ook, wat mij betreft.

Via deze link kun je kijken naar een twee minuten durende impressie met geluid. Het is een selectie van beelden die Hans en ik samen maakten. Aan het eind van de middag kwamen we elkaar weer tegen en we voelden hetzelfde, dat hoefde niet uitgesproken te worden.

10 december: Het bedrijf wil liever nog niet dat ik beeld online zet voordat zij zelf ‘naar buiten gecommuniceerd hebben’: de diashow op YouTube staat dus even ‘on hold’. Bovenstaande link werkt daarom tijdelijk niet.

‘Pretty’ in het groen

Gisteren werden ze geleverd, letterlijk vers van de pers: onze Duniya kerstkaarten. En kleurrijk zijn ze! Mooie, vierkante, dubbele kaarten (15 x 15 cm, met envelop), gedrukt bij een drukker met een keurmerk voor verantwoord bosbeheer (FSC), die chemievrij ontwikkelt en werkt met 100% groene stroom. Maar de belangrijkste reden om ze te bestellen? De opbrengst is 100% voor onze projecten in India en Vietnam. Op de achterkant geven we informatie over ons werk en melden we het duurzame drukproces.

Ze zijn te bestellen via de webwinkel van Duniya >>> (je kunt ze daar ook op groot formaat zien) en worden na (!) betaling onmiddellijk verstuurd.

En dan is er nog meer kleurrijk nieuws. De kinderen op onze school in Nagwa (Varanasi, India) waren toe aan een nieuw schooluniform. Het vorige is versleten en ze groeien eruit. Onze onderwijzers vonden het de hoogste tijd voor een nieuw ‘design’. Kleur moest er komen en iedere klas een eigen kleur. Groen! Rood! Geel! Benieuwd naar het resultaat? Raj stuurde ons enkele foto’s >>>

En één van die kinderen, nu in een knalgroen schooluniform, is wel heel bijzonder. Pretty. Zo heet ze. Ze kan niet lopen en in 2008 zat ze onder de schurft, lag hele dagen op een charpoi (touwbed) en nooit, echt nooit zag je haar lachen of spelen. En nu? Nu zit ze bij ons op school, een leerling van Duniya Education. Het ging moeizaam in het begin. Ze huilde, at haar warme maaltijd niet en was bang. Klasgenootjes gingen haar (letterlijk) voeren en de onderwijzers bleven haar stimuleren. Ze kan nog niet staan, heeft haar eigen stoel op de eerste rij in de klas, krijgt fysiotherapie en: er komt een kinderrolstoel!

Ja, daar doen we het dus voor, die kerstkaarten….

Voor ± € 15,- (per kind) per maand krijgen Pretty en 84 medeleerlingen dagelijks les, dagelijks een warme maaltijd, een uniform, tandpasta, controle van de schooldokter en tandarts en boeken en schriften.

Als je al een hekel hebt aan kerst, aan kerstkaarten sturen en aan de donkere decembermaand, dan heb ik je nu misschien overtuigd om het dit jaar anders te doen.

Rennen voor Revalidatie

Gezond bewegen én een goed doel steunen: kinderen van de R.K. Daltonschool Sint Jozef in Heerenveen renden afgelopen maandag de benen uit hun lijf om geld bij elkaar te krijgen voor ons revalidatieproject in Vietnam. Daar, in de afgelegen bergstreek Lai Chau, zijn wij immers een revalidatiecentrum aan het voorbereiden waar in eerste instantie 70 kinderen komen wonen en leren en waar zij medisch begeleid zullen worden. Het centrum zal de eerste plek in de provincie worden waar kinderen kunnen revalideren.

Voorafgaand aan deze sponsorloop versierden we de school met etalagepoppen in Vietnamese traditionele kleding, met geborduurde kindermutsjes, met eetstokjes en veel foto’s. Ik vertelde in alle groepen over het land en ons project en de kinderen zaten gebiologeerd naar de diapresentatie te kijken. En ik vertelde over die andere kinderen, voor wie school een luxe is maar die zo graag willen leren. Oók als ze in een rolstoel zitten of doof zijn. Vandaar dat speciale centrum dat we plannen, daar heel ver weg.

En dát wilden ze graag steunen, deze kinderen in Heerenveen! Allemaal hadden ze een wit t-shirt versierd met teksten in het Vietnamees, een tekening of de Vietnamese vlag. ‘Heerenveen chạy cho Lai Châu’ stond erg op het t-shirt van een gezond blozende jongen te lezen: Heerenveen rent voor Lai Chau. En waar dat ligt, dat had hij gisteravond met zijn vader uitgezocht, gebogen boven een grote landkaart. Juf!  Ik heb al 12 rondjes gelopen!

Die juf, dat was Juf Yvon die de school gaat verlaten en een heel groot cadeau wilde…  Is Juf Yvon dan zo hebberig? Nee, dat grote cadeau, dat wilde ze niet voor zichzelf. Maar voor kinderen die het slechter getroffen hebben dan de kinderen die zij jarenlang onder haar hoede had. Haar cadeau, dat waren een heleboel vrolijke kinderen die maandagmiddag werden gesponsored door papa, mama, pake of beppe. Na afloop hadden ze een goed idee: zullen we dit volgende week weer doen?

Wil je vrolijk worden in 4 minuten? Kijk dan naar de beelden in een online slideshow >>>

Kussens aangekomen in Nederland!

Weet je nog hoe ik in dit verhaal >>> vertelde hoe ik samen met een aantal Dzao vrouwen besloten heb een klein handeltje op te zetten? Die prachtige, originele kussens uit de dorpen in de bergen van Vietnam? Hoe ik de eerste 100 zou laten verschepen en hoe de trotse vrouwen de kussens kwamen laten zien, op hun brommers de gladde bergpaden af, de kussens verpakt in grote rijstzakken? Ze zijn aangekomen! Wekenlang op een schip en daarna in een grote kist bij mij in de schuur.

Ik heb een logo, geïnspireerd op één van de maaksters.

Ze zijn erg mooi geworden. Gevuld met pampasgras en allemaal met een hengsel. Geen twee kussens zijn hetzelfde, maar dat maakt het juist leuk. Allemaal handwerk. Allemaal uniek.

Er worden nog meer producten voor me gemaakt: handgeborduurde tafellopers, prachtige boodschappentassen van textiel. Komt er allemaal aan. Mijn plan is om een klein atelier te koppelen aan ons revalidatiecentrum in Lai Chau.

Ik heb nog maar kleine voorraden, dus als je interesse hebt, bestel dan snel via www.goodgoods.nl

De site is in opbouw, maar bestellen kan al!