Rennen voor Revalidatie

Gezond bewegen én een goed doel steunen: kinderen van de R.K. Daltonschool Sint Jozef in Heerenveen renden afgelopen maandag de benen uit hun lijf om geld bij elkaar te krijgen voor ons revalidatieproject in Vietnam. Daar, in de afgelegen bergstreek Lai Chau, zijn wij immers een revalidatiecentrum aan het voorbereiden waar in eerste instantie 70 kinderen komen wonen en leren en waar zij medisch begeleid zullen worden. Het centrum zal de eerste plek in de provincie worden waar kinderen kunnen revalideren.

Voorafgaand aan deze sponsorloop versierden we de school met etalagepoppen in Vietnamese traditionele kleding, met geborduurde kindermutsjes, met eetstokjes en veel foto’s. Ik vertelde in alle groepen over het land en ons project en de kinderen zaten gebiologeerd naar de diapresentatie te kijken. En ik vertelde over die andere kinderen, voor wie school een luxe is maar die zo graag willen leren. Oók als ze in een rolstoel zitten of doof zijn. Vandaar dat speciale centrum dat we plannen, daar heel ver weg.

En dát wilden ze graag steunen, deze kinderen in Heerenveen! Allemaal hadden ze een wit t-shirt versierd met teksten in het Vietnamees, een tekening of de Vietnamese vlag. ‘Heerenveen chạy cho Lai Châu’ stond erg op het t-shirt van een gezond blozende jongen te lezen: Heerenveen rent voor Lai Chau. En waar dat ligt, dat had hij gisteravond met zijn vader uitgezocht, gebogen boven een grote landkaart. Juf!  Ik heb al 12 rondjes gelopen!

Die juf, dat was Juf Yvon die de school gaat verlaten en een heel groot cadeau wilde…  Is Juf Yvon dan zo hebberig? Nee, dat grote cadeau, dat wilde ze niet voor zichzelf. Maar voor kinderen die het slechter getroffen hebben dan de kinderen die zij jarenlang onder haar hoede had. Haar cadeau, dat waren een heleboel vrolijke kinderen die maandagmiddag werden gesponsored door papa, mama, pake of beppe. Na afloop hadden ze een goed idee: zullen we dit volgende week weer doen?

Wil je vrolijk worden in 4 minuten? Kijk dan naar de beelden in een online slideshow >>>

Kussens aangekomen in Nederland!

Weet je nog hoe ik in dit verhaal >>> vertelde hoe ik samen met een aantal Dzao vrouwen besloten heb een klein handeltje op te zetten? Die prachtige, originele kussens uit de dorpen in de bergen van Vietnam? Hoe ik de eerste 100 zou laten verschepen en hoe de trotse vrouwen de kussens kwamen laten zien, op hun brommers de gladde bergpaden af, de kussens verpakt in grote rijstzakken? Ze zijn aangekomen! Wekenlang op een schip en daarna in een grote kist bij mij in de schuur.

Ik heb een logo, geïnspireerd op één van de maaksters.

Ze zijn erg mooi geworden. Gevuld met pampasgras en allemaal met een hengsel. Geen twee kussens zijn hetzelfde, maar dat maakt het juist leuk. Allemaal handwerk. Allemaal uniek.

Er worden nog meer producten voor me gemaakt: handgeborduurde tafellopers, prachtige boodschappentassen van textiel. Komt er allemaal aan. Mijn plan is om een klein atelier te koppelen aan ons revalidatiecentrum in Lai Chau.

Ik heb nog maar kleine voorraden, dus als je interesse hebt, bestel dan snel via www.goodgoods.nl

De site is in opbouw, maar bestellen kan al!

Duniya en C2 op Televisie!

Nee…… (nog) niet op de Nederlandse televisie, maar wel op twee acht-uur journaals: in Lai Chau en in Sin Ho. Als je goed luistert hoor je in het begin van het fragment ‘Zuniya’ zeggen: de ‘D’ wordt in Vietnam uitgesproken als ‘Z’. En ook hoor je ‘Ha Lan’: Holland. De eerste man die geïnterviewd wordt is Dr. Giang, directeur van het Provinciale Ziekenhuis in Lai Chau (tevens chirurg). De tweede man is Dong Van An, de directeur van de organisatie C2, onze directe counterpart en de man zonder wie dit project nooit van de grond zou zijn gekomen. Verder is dit een onvertaald nieuwsfragment. Gewoon een indruk met wat beeld en geluid uit Vietnam. Onze eigen film en meer beeld volgt.

Geen idéé waar dit allemaal over gaat omdat je voor het eerst mijn weblog leest? Lees dan deze bijdrage >>> of kijk op de website van Stichting Duniya >>>

Kleine wonderen …

Leuke gesprekken in Hanoi hebben ertoe geleid dat de Hanoi International Women’s Club (HIWC) heeft besloten om Duniya finacieel te steunen met een deel van de operaties, te weten de ‘cleft lip’ (schisis) en het herstel aan een open gehemelte. Voor de website van deze HIWC maakte ik een kleine indruk in beelden. Je zult zien dat er ook volwassenen geopereerd zijn, ondanks het feit dat ons project in Vietnam zich in eerste instantie richt op kinderen. Maar als een vader zijn zoontje met schisis (hazelip) komt brengen en daar zelf óók onder gebukt gaat, dan neem je zijn operatie uiteraard op in je programma. Of die H’Mong vrouw die al eerder smeekte om een operatie, toen hoogzwanger. De artsen durfden het destijd om die reden niet aan, maar toen ze nu – kind aan de borst – weer bij ons aanklopte konden en wilden we haar niet weigeren. Dr. Viet – onze expert op dit terrein – verrichte weer het ene kleine wonder na het andere…

[Als je het beeld wat groter wilt zien moet je op de YouTube link rechtsonder klikken]

Trots…

De afgelopen dagen heb ik vaak gedacht: als de wereld vooral uit Vietnamezen zou bestaan, zouden we een mooiere wereld hebben. En daar ben ik echt van overtuigd.

Het is gelukt: de operaties. In noodweer. In primitieve omstandigheden. Met weinig middelen. Met hele lange dagen. Zonder complicaties. Met prachtige kinderen en hun familie om ons heen. Dagenlang in een noodvoorziening, schuilend voor hevige regens. Met chirurgen die doorwerkten tot ze klaar waren. En nooit, echt nooit, is er een verkeerd woord gevallen. Ik ben zo trots! En te moe voor een verhaal, dus nu alleen even een paar foto’s. Verhaal volgt. En foto’s. En film.

Soms leek het echt alsof het nooit meer droog zou worden… dagenlang waren de stukken plastic niet aan te slepen. We bouwden bedden op onder een golfplaten dak boven een badmintonveld bij het ziekenhuis, zodat hele families droog zaten. Want voor één patientje rukte af en toe de hele familie uit. Of buurvrouwen. Of allebei.

Vooral in de districtziekenhuizen waren de omstandigheden (erg) primitief.

Een vader draagt zijn zoontje de operatiekamer binnen.

Vlak na de operatie.

Als je de hele dag zo hard gewerkt hebt, dan wil je ’s avonds wat ‘lekkers drinken’, dat begrijp ik ook wel. En ja, over ‘lekker’ kun je twisten. Wat dokter Dao erg lekker vindt (slangewijn) heb ik geproefd en smaakt naar rotting. Echt, dat beest ligt gewoon in de alcohol te rotten. En stinkt. Maar ook deze wijn moet nog een tijdje liggen voor de beste smaak, zo verzekerde hij me. Of ik het ooit weer ga drinken? Er zijn grenzen. Ik at die dag ook al wilde hond.

Wordt vervolgd!